Zaburzenia odżywiania u dzieci nie zawsze wyglądają tak samo jak u starszych pacjentów, ale są równie groźne i wymagają specjalistycznego podejścia.

Jakie sygnały mogą świadczyć o problemie?

W przypadku dzieci zaburzenia odżywiania często ukrywają się pod pozorem „niejadka” lub „wybredności”. Rodzice mogą nie zauważać, że dziecko celowo ogranicza jedzenie, poddaje się nadmiernej aktywności fizycznej lub wycofuje się emocjonalnie.

Niepokojące objawy to m.in.:

• nagły spadek wagi lub zahamowanie wzrostu,

• unikanie wspólnych posiłków,

• nadmierna fascynacja jedzeniem, kaloriami, dietami,

• lęk przed przytyciem, nawet przy niskiej masie ciała,

• problemy ze snem, koncentracją, nastrojem,

• drażliwość, wybuchy emocji, izolowanie się.

Im wcześniej zostanie zauważony problem, tym większe szanse na pełne wyzdrowienie bez poważnych konsekwencji.

Leczenie zaburzeń odżywiania u dzieci – jak to wygląda?

Proces terapeutyczny zaczyna się od dokładnej diagnozy – nie tylko medycznej, ale przede wszystkim psychologicznej. Kluczowe jest zrozumienie, dlaczego dziecko zaczęło kontrolować jedzenie – co za tym stoi, jakie emocje są niewyrażone, jakie napięcia występują w codziennym życiu.

Leczenie zaburzeń odżywiania obejmuje:

• psychoterapię indywidualną (w formie dostosowanej do wieku dziecka),

• terapię rodzinną – z udziałem opiekunów i rodzeństwa,

• edukację żywieniową w atmosferze bezpieczeństwa,

• konsultacje psychiatryczne – jeśli występują współistniejące zaburzenia (np. lękowe, depresyjne),

• wsparcie dietetyczne bez presji i kar.

Najważniejsze, by nie skupiać się tylko na tym, ile dziecko zjadło, ale dlaczego zaczęło odmawiać jedzenia. 

Czy leczenie dzieci wymaga innego podejścia?

Dziecko nie zawsze potrafi wyrazić, co czuje. Często nie rozumie jeszcze w pełni swoich emocji, a jedzenie staje się dla niego sposobem na kontrolowanie chaosu, który przeżywa wewnętrznie. Dlatego w pracy z dziećmi kluczowe są:

• narzędzia terapeutyczne dostosowane do wieku (gry, rysunki, metafory),

• budowanie relacji opartej na zaufaniu, nie na wymaganiach,

• zaangażowanie całego systemu rodzinnego,

• cierpliwość.

Konsultacja diagnostyczna

W przypadku pojawienia się niepokojących sygnałów możliwe jest skorzystanie z konsultacji diagnostycznej, której celem jest ocena sytuacji dziecka oraz omówienie dostępnych form dalszego postępowania. 

Powyższe informacje mają charakter ogólny i edukacyjny. Nie zastępują indywidualnej konsultacji z lekarzem lub specjalistą zdrowia psychicznego dziecka.